ภารกิจหน้าที่การงาน ม้นเยอะช่วงนี้จิง ๆ ครับ เดี๋ยวจะเริ่มว่างละ คิดถึงกลุ่มอาสามาก ๆ เลยนะครับ ขอโทษน้องๆ ที่ไม่ได้ไปทำธงวันแรก เนื่องจากมีภารกิจด่วนเข้ามาเลยไปไม่ได้ T T เสียดายครับ    หลายครังที่น้อง ๆ โทรมาชวนเข้าประชุมแล้วไม่ได้ไป ก็รู้สึกเสียดายเหมือนกันครับ    แต่มีเรื่องที่ผมดีใจก็คือ  น้องๆ  ยังคงไม่ทิ้งอาสากันไป  ดีใจครับ ที่ยังคงมีกลุ่มอาสาอยู่ต่อไป  และหวังว่าจะยังคงมีอยู่ต่อไปตราบนานเท่านานครับ

       ปล. จะต้องไปทำธงปีนี้ให้ได้อย่างแน่นอนครับ

          พี่หลายคนบอกว่าเพลงค่าย ควรเป็นเพลงที่เป็นมุมมองในด้านบวก เพราะเป็นความรู้สึกของคนทั้งค่าย ไม่ใช่ของกรรมการอย่างเดียว แอบแย้งอยู่เล็กๆมาโดยตลอด แต่ทุกครั้งที่รู้สึกว่ามีปัญหา รู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ใจ อ่านเนื้อเพลงนี้แล้วยิ่งร้องไห้ ยิ่งเสียใจ คงเป็นเพราะ ณ ตอนที่อ่านความจริงในสิ่งที่เป็นมันสวนทางกะเนื้อเพลง เพลงนี้เป็นเหมือนดาบสองคมในใจเราจริงๆทำให้มีแรงลุกขึ้นเดินต่อและสามารถทำให้ความเข้มแข็งที่มีมันพังลงมาไม่เหลือดีเลย

...เมื่อวานที่เราได้ร่วมผ่าน  อะไรก็ไม่เป็นใจเสมอ  แล้วความฝันก็ยังห่างไกลนะเธอ เหนื่อยใจ ฉันใกล้จะหมดแรง แต่วันนี้ ฉันมีเธอข้างกัน เพื่อนฉันที่อยู่ข้างกันเสมอ แม้พรุ่งนี้ พายุเข้าก็ช่างเถอะ สิ่งนั้นเราจะทำมันให้จริง จะไม่ท้อ ขอสู้ต่อไป จับมือไว้แล้วก้าวไปด้วยกัน เรื่องหนักหนา เราจะต้องผ่านพ้นไป ไม่มีวันจะเลิกล้มไป ไม่มีวันจะเลิกล้มไป...

เพื่อนรัก รักเพื่อน เพื่อนแท้ เข้าใจ ห่วงใย เลิกคาดหวังให้ใครเปลี่ยน แต่เปลี่ยนที่ตัวเองจะง่ายกว่า ปรับในสิ่งที่คิดว่าปรับได้จะดีกว่า ถ้าต้องให้ใครเปลี่ยนถึงจะเข้าใจชีวิตนี้คงต้องอยู่คนเดียวตลอดชีวิต แต่ถ้าขอร้อง บอก แนะนำ ให้ใครปรับในสิ่งที่ไม่ดีแล้วคิดว่าปรับแล้วชีวิตจะดีขึ้น นั่นแหละที่เพื่อนจะทำให้กันได้ เพลงนี้ไม่เคยจบ ยังก้องอยู่ในใจ เสมอมา ไม่รู้เพราะอะไร

ความคุณความทุกข์ที่เข้ามา ขอบคุณน้ำตาที่เป็นเพื่อนกัน

เสียใจจัง ที่ไม่ได้เขียนอนุทินเล่มจริง

งั้นขอมาเขียนอนุทินออนไลน์ละกัน ^^

การได้มาค่ายอาสาเป็นสิ่งที่ฝันเอาไว้นานแล้ว และไม่คิดจริงจังว่าจะได้มา

ต้องขอพ่อแม่แทบตายกว่าท่านจะยอม ก็มันตั้ง17วันนี่โน๊ะ

ยอมรับว่าก่อนมาค่ายก็ถอดใจเหมือนกัน เพราะมันนานเหลือเกิน

และอีกอย่าง ก็ยังไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง

แต่เพราะสัญญาที่ให้ไว้กับใครคนหนึ่งทำให้เราต้องมา

มาด้วยกัน... เดินไปด้วยกัน... ผ่านไปด้วยกัน...

เมื่อได้มาก็ไม่ผิดหวังจริงๆ

ที่ค่าย... มีอะไรที่สังคมข้างนอกหาได้ยาก

ที่ค่าย... มีมิตรภาพที่จริงใจ

ที่ค่าย... เราไม่ต้องมีเกราะป้องกันตัวเอง

ที่ค่าย... เราไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาทำร้าย

ที่ค่าย... เราทุกคนมีอุดมการณ์เดียวกัน

ที่ค่าย... เราได้ฝึกตัวเองให้มีคุณค่ามากขึ้น

ที่ค่าย... เราได้สุข ทุกข์ร่วมกัน

ที่ค่าย... แม้ลำบากแต่ก็เป็นสุข

--------------------------------------------------------------------------

ชอบตอนทำโครงงานทุกวินาทีเลย

มีที่ไหนนะ เขาจะทำงานไปหัวเราะไป ร้องเพลงไป มีรอยยิ้มให้กันทั้งวัน

สงสัยจะมีแต่ที่ "ค่ายอาสาพัฒนา" เท่านั้นหล่ะมั้ง

---------------------------------------------------------------------------

รู้สึกดีใจมากกกก ที่โรงเรียนเสร็จ

**ชอบตอนขนหินมากที่สุดเล

แม้จะชุลมุนวุ่นวายที่สุด

แต่เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเช่นกัน

เพราะทุกคนร่วมมือร่วมใจกันทำ ^^

---------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกๆคนจริงๆนะคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง...

ขอบคุณพี่ๆกรรมการที่ทำค่ายดีๆแบบนี้

ขอบคุณพี่ค่ายที่ยังคงกลับมาถ่ายทอดความเป็นอาสาให้กับน้องใหม่อย่างพวกเรา

ขอบคุณเพื่อนๆที่มีมิตรภาพที่ดีให้กันเสมอมา

ที่สำคัญ... ขอบคุณ "เธอ" ที่ก้าวเดินมาด้วยกันเสมอ ^^

ณ ตอนนี้ ต้องบอกว่า "รักอาสา" มากจริงๆ

แม้ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

แม้ไม่รู้ว่าเวลาเปลี่ยน...ใจเราจะเปลี่ยนตามหรือเปล่า

ค่ายหน้าถ้ามีโอกาสไป ก็ยังจะไป

อยากกลับไปเจอหน้าเืพื่อนๆ พี่ๆ

อยากกลับไปเจอความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กัน

อยากกลับไปในฐานะที่ต่างจากเดิม

อยากกลับไปมองในมุมมองที่ต่างออกไป

อยากลองทำอะไรที่ท้าทายตัวเอง

อยากได้มองดูอาสาในมุมมองของพี่ๆบ้าง

อยากจะรับความรู้สึกที่พี่ๆได้จากค่ายบ้าง

อยากได้ลองเหนื่อยแบบพี่ๆกรรมการดู

อยากรู้ว่าเหนื่อยแล้วจะยังสุขใจเหมือนค่ายใหม่มั้ย

อยากจะรู้ว่าสุดท้าย จะ"รัก"ค่ายอาสาตลอดไปมั้ย

ตอนแรกไม่คิดว่าจะได้มาค่ายอาสา 42 นี้แล้วครับ

         ในใจลึก ๆ รู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก เพราะก็ได้ติดตามข่าวคราวจากที่น้อง ๆ ส่งเมลล์สรุปการประชุม รวมไปถึงโทรถามน้อง ๆ บางคน  แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังไม่คิดว่าจะได้มา จนได้ข่าวว่า ไม่มีคนขึ้นกระเบื้องเลย ????? งงเลยครับ   เพราะไม่คิดว่าจะมีวันนั้นด้วย  ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่มีพี่ค่ายที่ขึ้นกระเบื้องเป็นอยู่ในค่าย   เลยเริ่มคิดแล้วว่า เราจำเป็นต้องไปไหม  ลองถามเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่เคยขึ้นกระเบื้องด้วยกันว่ามีใครไปได้ไหม  ก็ปรากฏว่า มีพี่เอ๋ ค่าย 24 จะไปวันเสาร์-อาทิตย์ หลังพักกลางค่าย ซึ่งในใจลึก ๆ  ก็สบายใจขึ้นเปราะนึงละ  แต่ก็เพิ่งรู้ว่า พี่ตู๋ พี่หนิง พี่เลี้ยงไม่ได้อยู่ช่วงนั้น  ก็หมายความว่าไม่มีคนเล็งกระเบื้องครับ  ก็เริ่มคิดหนักแล้วล่ะครับว่า พี่เอ๋ไปคนเดียวจะทำไหวไหม  เพราะตอนขึ้นกระเบื้องช่วงแรก ๆ ลำบากจริง ๆ แล้วยิ่งต้องสอนงานน้องๆ  ค่ายใหม่แล้วด้วยลำบาก x3 เลยล่ะ  จนคืนวันพฤหัสที่ 18 เวลา 22.30 น. พี่คิดได้โทรมาหา (ตกใจ) พี่คิดโทรมาบอกเพียงว่า พรุ่งนี้พี่คิดจะออกเดินทาง 20.30 น.ไปด้วยกันไหม ตอนแรกก็ปฏิเสธ แต่พอพี่คิดพูดให้กลับมาคิดว่า แป๊ะไม่ไปแล้วหลังคาจะเสร็จไหม ตอนแรกก็คิดว่ามันก็คงเสร็จแหละ แต่คิดจริง ๆ กลับพบว่า คงเสร็จแต่ไม่เรียบร้อย น้อง ๆ คงไม่ได้ถูกถ่ายทอดความรู้ด้วย  ก็เลยคิดว่าคงต้องไปแล้วแหละ   

          พอไปถึงค่าย สิ่งแรกที่พบก็คือ  คนในค่ายน้อยมาก  (ประมาณ60 กว่าคนได้)  สถานที่ก็อยู่ใกล้กันมาก ๆ   วงประชุมเช้าเล็กที่สุดเท่าที่เคยไปค่ายมาเลย   แต่สิ่งที่ทำให้ประทับใจกับค่ายนี้มาก ๆ ก็คือ น้องค่ายทุกคนมีสัมพันธไมตรีจิต ที่ดีมาก ๆ น้องกรรมการทุกคนถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยก็อดทน และมีความพยายามอย่างมาก ๆ  

          ไปเพียง 2 วัน ก็คิดว่าเราคงได้ถ่ายทอดความรู้โครงงานไปไม่มากก็น้อยกับน้อง ๆ ซึ่งผมคิดว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก ที่พี่ค่ายควรจะกลับมาถ่ายทอดงานให้กับน้องค่ายใหม่ รวมถึงน้องที่ยังไปมาไม่กี่ค่าย เพราะหลายคนชอบคิดว่าเราไม่ไปค่ายก็เสร็จอยู่ดี  ขอบอกเลยนะครับว่า มันก็เสร็จแหละครับ  แต่เสร็จในรูปแบบไหน ดีหรือไม่ดี สมบูรณ์หรือไม่สมบูรณ์ คุณคิดว่าแบบไหนจะดีกว่ากันล่ะครับ

           สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ พี่คิดที่อุตสาห์โทรมาชวนผมด้วยตนเอง (รู้สึกผิดเลยครับ)  ปลา NS ค่าย 34 ที่ชวนไปค่ายทุกปี พี่ยู้ PT ค่าย 33 ที่ยังก๊วนเดียวกันตลอด  น้องบี SI ค่าย... ที่เรายังคงไม่ผิดนัดกัน (นัดกับน้องบีว่าจะมาเจอกันในค่ายอาสาทุกค่าย ตราบเท่าที่ยังไปได้อยู่)     ขอบคุณน้องๆ กรรมการที่จัดให้มีค่ายอาสาครั้งที่ 42 ขึ้น  และที่สำคัญขอบคุณน้อง ๆ ค่ายใหม่ทุกคน (มี PT มากันตั้งหลายคน) ที่มาค่ายนี้นะครับ

พงษ์ชัย แป๊ะ PT ค่าย 34

เราไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไร เหนื่อย? เครียด? เศร้า? เสียใจ? หรืออะไรกันแน่

งงๆนะ เหอๆ จะเริ่มยังไงดีล่ะ? ตอนนี้อยู่ในอารมณ์ไหน ยังไม่รู้เลย บ้าไปแล้วมั้งเนี่ย- -"

จากที่ได้พูดไปเมื่อตอนเปิดใจ (ถ้าใครไม่หลับ ก้อคงได้ยินนะ เราไม่อยากพูดซ้ำ ก้อเสียใจนะ ที่พูดออกไปน่ะ)

ตลอดเวลา 6 เดือน ที่ตัดสินใจอย่างแน่วแน่? ว่า "อยากเป็นครัวค่ะ" ตอนเลือกกรรมการ

จนมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะมาก

ถ้ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดี ก้อคงจะดีไม่น้อยเลย แต่...สำหรับเรา มันตรงข้ามเลยล่ะ

ที่แน่ๆ ไม่ใช่เพราะ"อาสา"ที่ทำให้เราเปลี่ยนความคิดไปจากเดิม

อยากบอกว่า"รักอาสามากมาย"แม้ว่าเราจะยังเข้าไม่ถึงแก่นของความเป็นอาสาก้อตาม

หาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมถึงรัก ก้อคนมันรักไปแล้วนี่เนอะ

เพราะอะไรล่ะ ??? ที่ทำให้เราเปลี่ยนไป

ไม่รู้ว่า...เห็นแก่ตัวไปหรือเปล่านะเรา ทั้งๆที่เพื่อนกรรมการหลายคน ก้อทำงานคนเดียว

แล้วเราจะยังเรื่องมากอีก แค่นี้ก้อยังอดทนไม่ได้ ร้องไห้?????นับครั้งไม่ถ้วน

พูดจาดูถูกความสามารถของตัวเอง ทำให้ใครหลายคนเป็นห่วง ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

แต่ก้อผ่านมาได้แบบลุ่มๆดอนๆเนอะ งานครัวเป็นงานที่เราบอกได้เลยว่ารักและทุ่มเทกับครัวมากๆ

ไม่อย่างนั้น เราคงไม่อดทนมาได้จนเกือบๆจะจบค่ายอย่างสมบูรณ์หรอก

เราอยากทำงานที่อาสาต่อไปนะ

แต่...เรามีความรู้สึกว่า เรายืนอยู่ผิดที่!!! ที่ตรงนี้ไม่เหมาะกับเรา ด้วยอะไรหลายๆอย่าง

ที่เราไม่เข้าใจ ไม่เปิดใจยอมรับ ปรับตัวไม่ได้ และใครบางคนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกเราอย่างไม่น่าเชื่อ

การสอนให้เราคิดจากพี่ๆ บอกตามตรง เรารับไม่ได้เลย ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ดี ดีมากๆ

เพราะคงไม่มีที่ไหนทำได้เท่าที่นี่อีกแล้ว ขอบคุณพี่ๆนะคะที่แนะนำสิ่งดีๆให้

เพราะไม่พยายามจะเปิดใจ เราจึงยังยืนอยู่ที่เดิม ในขณะที่เพื่อนๆกรรมการ เดินหน้าไปไกลแล้ว

แต่เราก้อเป็นของเราแบบนี้

ความรู้สึกมักมาก่อนเสมอ อะไรจะเปราะบางขนาดนั้น ก้อมันเป็นความจริงที่เราเป็นแบบนี้

พยายามและตั้งใจที่จะปรับตัวอยู่ แต่คงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ

ส่วนใครบางคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตเรา...

อยากให้รู้ว่า เขาเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เรายิ้ม ทำให้เราสู้ต่อในเวลาที่เรามีปัญหา

แม้ว่ารอบตัวเขาจะมีใครอยู่มากมาย เขาคอยช่วยเหลือเพื่อนๆกรรมการ

จริงๆเราก้อเป็นเพียงจุดเล็กๆที่เขามองเห็น

ควรจะดีใจนะ แต่ ณ ตอนนี้

เรา...ไม่ต้องการเขาอีกแล้ว

และ เขา...ก้อคงไม่ต้องการเราเหมือนกัน

เขาคงอยากให้เราตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง

เราก้อได้เลือกแล้วที่จะทำแบบนี้

เสียใจ แต่ก้ได้แค่เสียใจ อีกไม่นานก้อคงผ่านไป เชื่อว่าอย่างนั้น

อีกคนนึง เป็นคนที่เรารักเขามากๆ

เขามักจะหาคำตอบ หรือ ชี้แนวทางให้เราเสมอ

แล้วเราก้อหาคำตอบได้ทุกครั้ง แม้ว่าบางทีเราจะดื้อ ไม่ทำตามที่เขาบอก

แต่ตอนนี้ เราก้อไม่มีเขาอีกแล้วเหมือนกัน

ในสายตาเขา เราคงไม่มีอะไรดีเลย ก้อแค่คนชอบสร้างปัญหา

เท่านั้นเอง

เพื่อนกรรมการทุกคน

เราไม่ได้ทอดทิ้งเพื่อนๆนะ เรายังรักและเป็นห่วงทุกคนเสมอ

และเราก้อรับรู้ได้ว่าทุกคนเป็นห่วงเรามากเหมือนกัน

ขอโทษที่ในค่าย เราไม่ได้ช่วยเหลือใครเลย ขอโทษจริงๆ

ขอบคุณมากจากหัวใจ ดีใจมากนะที่ได้เจอทุกคน รักเธอจริงๆนะ

บอกตามตรง เราคงไปต่อไม่ไหวแล้ว เราอ่อนแอเกินไป

เราไม่อยากเป็นปัญหาสำหรับใคร????!!!! อีกแล้ว

มีอีกหลายความรู้สึกที่ยังไม่ได้บอกออกไป เดี๋ยวจะหาว่าเราเวิ่นเว้อ เหอๆ

บางที การรู้สึกว่า "ไม่มีใครต้องการเราอีก" มันก้รู้สึกแย่เหมือนกัน

Plekoko MemoaKikO

มีถ้อยคำมากมายที่อยากจะบอก แต่ยังเรียบเรียงไม่ถูก

เอาสั้นๆ...แล้วกัน

คิดถึงค่ายอาสา'42  ที่กรรมการทุกคนทุ่มเทเตรียมงาน6เดือน เพื่อค่าย17วัน

คิดถึงโรงเรียนบ้านนาทม โรงเรียนเล็กๆที่แวดล้อมด้วยบ้านคน ใกล้ชิดซะจนแค่ข้ามรั้วก็ถึง

คิดถึงเพิงพัก ประตูห้องด้านที่เรานอนปิดยากมากๆ

คิดถึงเพิงกลาง ที่เราชอบแวะไปตอนที่ไม่มีคน(กลางวัน) อยากไปนั่งตอนที่ทุกคนอยู่บ้าง(กลางคืน) แต่ไปไม่ค่อยทัน

คิดถึงส้วมสนาม เวลาที่ไม่มีคน ลมตอนค่ำเย็นยะเยือก มะม่วงป่าหล่นลงมาเต็มพื้น และก็มีแต่กรรมการที่มาอาบน้ำ

คิดถึงห้องพัสดุ ที่เราหลบเข้าไปโทรศัพท์

คิดถึงห้องสวัสฯ ที่หวานชอบไปแอบหลับ ^^

คิดถึงครัว เราไม่ค่อยได้ช่วยงานครัวเลย ยังรู้สึกเสียใจอยู่

คิดถึงวงประชุมเช้า ที่เรากับต่อชอบไปปล่อยความรั่วให้ทุกคนเห็น - -"

คิดถึงเจ้าหมาทุกๆตัว ไม่เคยเจอหมาเชื่องขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะไอ้หมาจิ๋ว

คิดถึงอาคารเรียนที่ทุกคนร่วมสร้าง ตอนที่ตอกตะปูตัวสุดท้าย เสียดายที่ไม่ได้ชวนทุกคนมายืนในอาคาร เพราะเสียงตอกตะปูดังปัง! มันก้องกังวานเข้าไปในหัวใจ และแทนคำว่า"โรงเรียนเสร็จแล้ว"ได้ชัดเจนอย่างที่สุด

....

ขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาและพี่ค่ายทุกๆคน ตั้งแต่พี่คิด พี่โต้ง พี่หนิง พี่เลี้ยง พี่ตู๋ พี่ยาว พี่น้อย พี่ชาญ พี่เอ๋ พี่เป้ พี่ซึ้ง พี่ชู พี่มาม่า พี่แป๊ะ  พี่ยอด พี่มาร์ช พี่บี พี่แชมป์ พี่กวาง พี่ปอ พี่ปลา พี่ยู้ พี่แฟรงค์ พี่เม พี่ไอซ์ พี่แบงค์ พี่ต้า พี่เหนี่ยง พี่เต๋า พี่ปุ๋ย พี่หนุ่ม พี่อิง พีนิค พี่ตั้ม พี่ภู พี่บูม พี่นิ พี่ตุน พี่ทราย พี่ฝน พี่แตงโม พี่ๆอีกเยอะแยะที่กล่าวไม่หมด ถ้าพี่ๆไม่มาช่วย ค่ายนี้จะเป็นยังไงนะ!?

ขอบคุณคุณครูโรงเรียนบ้านนาทม และชาวบ้านทุกคน ที่คอยช่วยเหลือมาโดยตลอด

ขอบคุณกรรมการค่าย'42 ที่เราต่อสู้ด้วยกันมา อยากจะบอกว่าประทับใจจริงๆ

และสุดท้ายขอบคุณน้องค่าย'42 ทุกคนคือสิ่งสำคัญที่สุดของค่ายนี้นะ

....

สุดท้ายแล้วนะ ขอยกคำพูดของพี่เป้มาเขียน(อาจไม่ตรงเป๊ะนะคะ)

"โลกไม่ได้จะแตก เราไม่ได้กำลังจะตาย ค่ายยังดำเนินไปอยู่"

ใช่ค่ะ ตอนนี้โลกยังไม่แตก เรายังไม่ตาย และโรงเรียนก็เสร็จแล้ว!!!

ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้ที่ไม่ใกล้
คอยห่วงใยรักเธออยู่ห่าง-ห่าง
ตรงที่นี้ไม่มีเธอจึงอ้างว้าง
น้ำตาหล่นรินบ้างบางเวลา

ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้ตรงที่เก่า
ที่ ที่ เงาแห่งความเหงาเฝ้าถามหา
เผื่อเธออยากหันกลับยามอ่อนล้า
คืนย้อนมาหนุนตักคนภักดี

 ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้ที่มองเห็น
โดยขอเป็นกำลังใจให้ที่นี่
แค่ได้รักเธอไกล-ไกลสักนาที
ความรานร้าวที่มีได้ผ่อนคลาย

ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้ด้วยความหวัง
และจะยังรักต่อไปไม่ห่างหาย
รักของฉันนั้นเป็นดั่งเม็ดทราย
แม้คลื่นคลายเกลียวซัดยังมัดใจ

ฉันขอยืนอยู่ในส่วนที่เป็นฉัน
ไม่จำเป็นต้องผูกพันกันก็ได้
เธอก็อยู่ในโลกของเธอต่อไป
ไม่เรียกร้องสิทธิ์ใด ใด ให้กลับคืน

ฉันขอยืนอยู่ตรงนี้อย่างเจียมตัว
เพราะในหัวใจเธอมีใครอื่น
จะไม่ก้าวล่วงล้ำจนกล้ำกลืน
แค่ได้ยืนมองไกล-ไกล..พอใจแล้ว 

ตอนนี้ก็เดือนกุมภาพันธ์แล้ว...

ใกล้แล้วสินะ ...วันที่จะได้ไปค่ายอีกครั้งในฐานะกรรมการ

จนถึงตอนนี้ ก็เหลือเวลาอีกไม่นาน ก่อนที่ค่ายจะเริ่มขึ้น

... ไม่สิ "ค่ายน่ะ เริ่มขึ้นตั้งนานแล้ว".....  ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

ตั้งแต่หลังจากที่เราได้ไปค่ายในฐานะน้องค่ายใหม่

ได้รับสืบทอดให้เป็นชาวค่าย 41

ทำงานอาสาฯร่วมกับเพื่อนๆที่มีความคิดและอุดมการณ์เดียวกัน

รับตำแหน่งกรรมการค่ายด้วยความตื่นเต้นยินดี ด้วยใจและกายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น และความหวัง

ความหวังที่จะได้เป็นผู้สร้างค่ายที่เราได้รับความประทับใจร่วมกัน

แม้งานนั้นจะยาก  บางครั้งก็ลำบาก  จนทำให้หลายครั้งก็ท้อใจ และเกือบจะถอนใจ

แต่เราก็ช่วยกัน แชร์ความรู้สึกต่อกันและกัน แบ่งปัน รอยยิ้ม .. เสียงหัวเราะ..แม้กระทั่ง น้ำตา

"ค่ายอาสาัพัฒนา" ที่พวกเรารักและผูกพันก็เริ่มมาตั้งนานแล้ว

ไม่รู้ว่า ในค่ายที่เราเห็นคือค่ายที่สมบูรณ์จริงๆแล้วหรือยัง

ไม่รู้ว่า "บรรยากาศค่ายอาสาฯ" ที่เค้าว่าหายไป คืออะไรเหมือนกัน

ไม่รู้ว่า ความสุขที่เราได้รับตอนยังเป็นค่ายใหม่จะเท่ากับที่พี่ๆกรรมการปีที่แล้วต้องการรึเปล่า

ยังไม่รู้อะไรอีกมากมาย แต่เราก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด

แต่ที่สิ่งที่เราพอจะทำได้ตอนนี้คือ

ทำค่าย ให้เป็นค่ายที่เราอยากให้มันเป็น

ทำค่าย ให้มีบรรยากาศที่ดีที่สุด เท่าที่เราทำได้

ทำค่าย ให้น้องๆที่มาใหม่ได้รู้สึกว่า คุ้มค่าที่ได้มาอยู่ด้วยกันนานเกือบ 1 เดือน

ใกล้แล้วที่เราจะได้ทำสิ่งที่เราเตรียมการมาให้เป็นจริง

แม้จะเตรียมบกพร่องไปบ้าง ก็ไม่เป็นไร เพราะนั่นทำให้เราได้เรียนรู้ไม่ใช่หรือ?

ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบมาตั้งแต่ต้น ต้องล้มลุกคลุกคลานเจ็บตัวกันมาก่อนทั้งนั้นจริงมั้ย?

อย่าเพิ่งเบื่อ อย่าเพิ่งท้อใจ

ถึงจะเจอปัญหา เราก็ยังอยู่ด้วยกัน

ถึงแม้บางคนอาจจะไม่ได้ไปอยู่ด้วยกันตลอดที่ค่ายฯแห่งนั้น

แต่ความรู้สึกดีๆ ที่ได้มีร่วมกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่เหลือเดินหน้าต่อไปอย่างเปี่ยมไปด้วยพลังไม่ใช่หรือ

ขอบคุณ เพื่อนๆ ที่อยู่ด้วยกัน ช่วยเหลือกัน

ขอบคุณ พี่ๆ ที่คอยแนะนำและคอยเป็นกำลังใจ

ขอบคุณ อาจารย์ทุกท่าน ที่ให้คติดีๆ ให้ข้อแนะำนำให้เราได้คิด

...และ ขอบคุณค่ายอาสาฯ ที่ทำให้ทุกสิ่งที่ได้กล่าวมาทั้งหมด เกิดขึ้นมา...

ต่อ SI2 ค่าย 41 เลขาฯค่าย42

ไม่รู้ว่าเขียนจบแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า แต่ไหนๆก้ไหนๆแล้ว เก็บไว้มันก้อึดอัด ได้พูดบ้างมันก้คงจะดี

ตอนแรกที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอาสา เรารู้สึกมีความสุขมาก เหมือนได้เจอและได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ตัวเองไม่เคยทำ และไม่คิดว่าจะทำได้...

เราคิดว่า อาสา นี่แหละ คือ ความสุขของเรา

ทำให้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเรามีสีสันมากขึ้น ไม่ใช่แค่มุ่งหน้าเรียนอย่างเดียว

โดยเฉพาะคณะที่เราเรียนอยู่ เราเองก้ไม่ได้อยากเรียนมากนัก เรียนเพราะพ่อแม่อยากให้เรียน อนาคตจะเป็นไงก้ไม่รู้เหมือนกัน

มีกิจกรรมดีๆทำ มันก้มีความสุขดีนะ แม้ว่าจะเหนื่อยไปบ้าง

ไม่รู้เหมือนกันนะว่า เวลาเปลี่ยน มันทำให้คนเปลี่ยนหรือเปล่า

จากที่คิดว่าสนิท ก้กลับกลายเป็นห่างเหิน

จากที่เคยคิดว่า พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง กลายเป็นว่า ไม่อยากพูดอะไรให้ฟังเลย

เพราะเราใกล้กันเกินไป จึงมองไม่เห็นความสำคัญของกันและกันหรือเปล่า

จึงคิดจะทำอะไรโดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของคนที่รับ

อาจจะไม่ได้ตั้งใจ ถ้ามันจะเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว

มีคนเคยบอกว่า

คนเราจะไม่ทำผิดอะไรซ้ำๆเดิมๆเป็นครั้งที่สอง

แต่ถ้ามันเกิดขึ้นไปแล้ว เราก้คงทำอะไรไม่ได้

คงได้แต่ปลง ยอมรับ และเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็น

อาจจะเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวนะ

"ทำไมคนอื่นไม่คิดปรับตัวเข้าหาเราบ้าง จะให้เราวิ่งตามไปตลอดเลยเหรอ?"

ถ้าใครไม่เคยวิ่งตามคนอื่น หรือ ในที่นี้ คือ "ใส่ใจ" คนรอบๆข้าง

คนที่เราคิดว่า เขาสำคัญกับเรา ก้คงจะไม่มีวันเข้าใจ

ความรู้สึกที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ ว่ามันเป็นยังไง

ที่พูดไม่ใช่ต้องการให้เปลี่ยน เพราะมันคงเปลี่ยนไม่ได้

หรือว่า มันอาจจะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น แต่เราไม่สังเกตเองมากกว่า

ความไว้ใจ เชื่อใจ ความรู้สึกดี กับคนที่นี่

สำหรับเราไม่รู้ทำไมมันถึงลดลงได้ขนาดนี้

ตอนนี้บอกตามตรงว่ามันฝืนนะ ฝืนมากๆ กับอะไรหลายๆอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

จริงๆเราอาจจะไม่เหมาะสมที่จะยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้วก้ได้

แต่ไม่ว่ายังไง ก้ขอบคุณ อาสา นะ

ที่ทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมากขึ้น

โดยเฉพาะเรื่องของจิตใจของคน มันยากแท้หยั่งถึงจริงๆ

-------------------------------------------------------------------

คงต้องปล่อยวางแล้วล่ะ

เพราะเราคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้

ทำใจและยอมรับ

และเราอาจจะต้องเดินไปจากเส้นทางนี้ เมื่อถึงเวลา...

-------------------------------------------------------------------

วู้ๆๆๆๆ เพิ่งได้ลองเขียนอนุทินออนไลน์เป็นครั้งแรก แอบตื่นเต้นนะเนี้ย

ต้องขอบคุณเพื่อนๆในอาสาที่ช่วยกันคิดอนุทินออนไลน์นี้ขึ้น

และก็ต้องขอบคุณพี่ๆและเพื่อนๆทุกคน ที่ให้feedbackกับการปรับปรุงเว็ปที่ดีมาก

ต้องชมพี่พัฒน์ ที่เป็นคนทำเว็ป และปุ่นที่เป็นคนออกแบบ ^_^ ขอบคุณทุกคนนะ

รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในอาสาก็นานพอดูแล้ว(เกือบ1ปี) แต่เรากลับรู้สึกว่า ความเป็นอาสายังซึมซับเข้าไปในตัวเราไม่มากเลย(หากเทียบกับคนอื่น)

เรายังนิ่งเฉยกับบางอย่าง ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดี ความเห็นแก่ตัวมีในคนทุกคนอย่างที่พี่บอกจริงๆ

เราจะต้องเชื่อ...เชื่อมั่นและศรัทธากับสิ่งที่ตัวเองตั้งใจจะทำ ว่าเราต้องทำมันได้

ความสับสน ไม่เข้าใจ และความรู้สึกอะไรหลายๆอย่าง อาจมีเพิ่มขึ้นมามากมาย

อย่างน้อย อาสาฯก็ทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น(แต่ยังไม่หมด) รวมถึง ทำให้เราอยากทำความรู้จักคนอื่นๆเพิ่มขึ้นเช่นเดียวกัน

ต้องขอโทษทุกๆคนในหลายๆเรื่องด้วยแหละ

ขอโทษเพื่อน ที่เราอาจทำตัวงี่เง่า T_T ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

ขอโทษพี่บาสและเลขา ที่หนูไม่ค่อยออกความคิดเห็นในที่ประชุมเท่าที่ควร

ขอโทษปุ่นที่เราอาจคิดช้า สมองช้า และมักมึนๆในบางครั้ง

ตอนนี้งานค่ายเรายังไม่จบนี่นา^_^ คงยังมีเวลาแก้ตัวทัน.....จะพยายามนะ

กรรมการทุกฝ่ายสู้ๆ เราจะเดินไปด้วยกัน ทำค่ายให้สำเร็จ โย้วๆๆๆๆ

รักอาสามากมาย

ไม่ได้เขียนอนุทินมาเกือบ 20 ปี นี่เป็นการกลับมาเขียน ไม่ใช่สินะ ต้องเรียกว่ากลับมาพิมพ์ซะแล้ว

สิ่งที่เคยพูดไว้ตอนค่ายกลางปี พ.ศ. 2529 ยังจำได้อยู่ ขอเขียนเอาไว้บันทึกความทรงจำก่อนที่จะลืมมันไป

....การที่เราทุกคนได้มาอยู่รวมกันในค่าย เป็นการฝึกตนอย่างหนึ่ง ข้อที่เห็นว่าดีที่สุดก็คือการได้มาใช้ชีวิตร่วมกันในสังคมเล็กๆ มีความรักและความเข้าใจกัน มีความเอื้ออาทรและเป็นห่วงเป็นใยกัน ความรู้สึกที่คอยเอื้อเฟื้อ หรืออยากจะให้คนที่อยู่รอบตัวเรามีความสุขโดยไม่ได้หวังผลตอบแทน เป็นสิ่งที่ฝึกและทำให้เป็นนิสัยติดตัวเราได้ยาก เพราะคนเราทุกคนมีความเห็นแก่ตัวอยู่ในตัวทุกคน มากบ้างน้อยบ้าง แต่ถ้าเราฝึกฝนเริ่มจากสังคมเล็กๆ ในค่าย ในกลุ่มฯ ของเรา ซึ่งเราจะซึมซับได้ง่ายมากจากการอยู่ร่วมกันในค่าย เรารักและห่วงใยเพื่อนในค่าย น้องในค่าย พี่ๆ ในค่าย เมื่อทำให้สิ่งนี้เกิดเป็นลักษณะบุคลิกหรือนิสัยติดตัวเราไปแล้ว เมื่อเรากลับออกไปจากค่าย ออกไปสู่สังคมที่ใหญ่ขึ้นของโลกภายนอกแล้ว มันจะถูกเผื่อแผ่ไปยังบุคคลอื่นได้ไม่ยาก....

สิ่งที่เคยพูดไว้นี้ หลายปีแล้ว มันจริงนะ หลายคนที่ถูกฝึกออกไปจากค่ายเป็นคนดีมีน้ำใจประเสริฐมาก มีความคิดอ่านที่จะไม่เบียดเบียนใคร และช่วยเหลือผู้อื่นเสมอเมื่อมีโอกาส จึงไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มของเราค่ายของเรายังคงอยู่มาจนทุกวันนี้ เรานับว่าโชคดีที่เกิดมาทันได้มีโอกาสใกล้ชิดและพูดคุยกับท่าน อ.อวย หลายสิ่งหลายอย่างก็ซึมซับมาจากความคิดของท่านค่ะ

ห่างหายจากกลุ่มมานานเหลือเกิน น่าจะสักเกือบปีแล้วสิ

คิดถึงทุกคนจัง

ปีนี้ก็ไม่ได้ไปค่ายด้วย  เศร้า

บางทีก็คงเป็นการยากที่จะพยายามทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง

บางทีการมีหลายบทบาทในเวลาเดียวกัน ก็ทำให้เราไขว้เขว

บางทีการกระทำอาจจะไม่เพียงพอ อาจจะต้องอาศัยการแสดงออกด้วย

บางทีมันก็คงจริงที่ว่า ไม่มีใครบนโลกที่จะเข้าใจตัวเรา นอกจากตัวเราเอง

และบางทีสิ่งที่เราคิดว่าเราเข้าใจ เราอาจจะไม่เคยเข้าใจเลยก็ได้

บางทีอะไรๆก็หาเส้นแบ่งยากซะเหลือเกิน อะไรคือเส้นคั่นระหว่างความถูกต้องกับความผิด

บางทีการทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วได้ผลลัพธ์ที่อาจจะผิด ก็คือการทำสิ่งที่ผิด

แต่การทำสิ่งที่ผิดเพื่อผลลัพธ์ที่อาจจะออกมาถูกต้องล่ะ นั่นก็คือสิ่งที่ผิดอยู่ดีไม่ใช่หรือ

แล้วอะไรล่ะเป็นเกณฑ์ว่าอะไรผิด อะไรถูก

หรือความจริงแล้วความผิด ความถูกไม่มีอยู่จริง ขึ้นกับว่ามองจากมุมมองไหน

หรือถ้าพูดให้ชัดเจนก็คือ มองจากมุมใคร

แต่ทุกคนก็มีเหตุผล

และก็แน่นอนว่า เหตุผลของทุกคนมีความสำคัญ

และสุดท้ายก็ต้องมีอะไรซักอย่างที่เป็นเหตุผลที่สำคัญที่สุด

แล้วอะไรที่จะเป็นตัวตัดสินล่ะว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

แล้วมันก็วนกลับมาเป็นคำถามคล้ายๆเดิมอีกครั้ง

หรือบางทีเราก็อาจจะแค่ไม่เข้าใจ

บางทีเราก็แค่อาจจะต้องการให้คนอื่นมายอมรับเหตุผลและมุมมองของเรา

ซึ่งบางทีเหตุผลนั้นมันอาจจะไร้เหตุผล

และเราก็ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองต้องการแค่นั้น

หรือจริงๆแล้วบางที เราก็คงผิดจริงๆ

แต่หาเรื่องไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดเท่านั้นแหละ

วันนี้ยังมีคำถามมากมายที่ยังสงสัย
แต่เรื่องบางเรื่อง บางทีก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจใช่มั้ย?
แค่ยอมรับและปรับตัวให้เข้ากับมันได้ก็พอ

แวะเข้ามาเยี่ยมชมห้องกลุ่มอาสาออนไลน์นี้หลังจากที่ห่างหายไปนาน

ปรากฏว่าห้องกลุ่มเปลี่ยนไปแฮะ ไม่รู้ครายมาแอบจัดห้องใหม่

ก็เห็นว่าสวยดี แล้วก็มีพื้นที่ให้นั่งเล่นอย่างซอกหลืบนี้ของห้องด้วย

ก็เลยแอบหลบสายตาคนอื่นเข้ามานั่งเขียนอะไรเล่น

จริงๆแล้วในห้องกลุ่มจริงๆก็แทบจะไม่ได้เข้าไปเขียนอนุทินเลย

มีห้องนั่งเขียนนี้ก็อาจจะดีเหมือนกันแฮะ สะดวกดี

วันนี้ระหว่างที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือในหอพักนศพ.หญิงเตี้ย

ก็ได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ดังกึกก้องอยู่ข้างนอกนั่น

ถ้าอยู่ในช่วงปี 2480 คงนึกว่ามีการทิ้งระเบิดซะแล้ว ตูม ตูม!?!

ด้วยความตกใจก็เลยโผล่หน้าออกไปดูที่ระเบียงห้องพัก

ก็พอดีไปจ๊ะเอ๋กับเพื่อนข้างห้องที่กระหายใคร่รู้เช่นกัน

ต่างมองหน้ากันเลิกลั่ก

เมื่อหันมองออกไปก็พบที่มาของเสียงเหล่านั้น!!!

แฮะ เราเห็นแสงสีสวยงาม..พลุ..พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ามาจากฝั่งท่าพระจันทร์หน่ะ

และจะสวยงามมากกว่านี้อีกถ้ายอดตึกหอประชาธิปไตยไม่บดบังทัศนียภาพ

ว่าแต่วันนี้มันวันอะไรหว่า ทำไมถึงมีการจุดพลุด้วย สงสัยๆ

ปล.ใกล้จะสอบแล้วหน่ะ จะอ่านทันมั้ยน้า??

ทำไมตอนนี้อากาศร้อนแล้วล่ะ

หนาวแป็บเดียวเองง่ะ

จาปีใหม่แล้วแหละ

สวัสดีปีใหม่ก่อนล่วงหน้าเลยแล้วกันนะคะ

จ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

มิสสสสสสสสสสสสสสสสสสส every body

คือ มาเขียนเล่นๆ รู้สึกว่า มีอนุทินออนไลน์แล้ว

แต่ก็ไม่มีคนมาเขียน

เมื่อวานไปเขียน อนุทิน ในห้องกลุ่มมา 

ไม่ค่อยมีใครมาเขียนเลย.....

อยากให้หลายๆคนมาเขียน

เราว่าไม่ต้องเป็นคำที่สวยหรู ไม่ต้องเรียบเรียงดีมาก

เราไม่ได้ขายหนังสือหรืออาไร 

แค่อยากรู้ว่าตอนนี้ทุกคนเปงอย่างไรบ้าง ... 

ถ้าไม่ได้แวะมาห้องกลุ่ม เราก็ติดต่อกันได้ แค่เข้ามาเว็บอาสา....

วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน แค่จะสอบPhysio พุ่งนี้ 

แต่ก็คิดถึงอาสา เลยแวะมาที่นี่ มาเขียนอาไรเล่นหน่อย 

ก่อนจะไปอ่านหนังสือ ...^^

อยากให้ทุกคน พี่ๆ เพื่อนๆ มาเขียนอนุทิน 

มาแวะทักทาย Chat หน้า Home 

หรือ เข้าไปโพสต์เว็บบอร์ด

ให้เรายังรู้ว่า ทุกคนยังคิดถึงกัน ยังคิดถึงอาสา ....

อยากให้พวกเราอบอุ่นกันมากกว่านี้ ถึงแม้ตอนนี้จะหายหนาวแล้วก็ตาม อิอิ

(เน่าได้อีก ฮ่าๆๆ)

ปล. เมื่อวาน แอบหยิบหนังสือของพี่ต้า ไกวัล ที่มาให้ห้องกลุ่มไว้

เรื่อง " สมาคมกวีไร้ชีพ " ดูน่าอ่านดี เริ่มอ่านไปได้ สองบท 

รู้สึกเริ่มเรื่องเหมือนแฮร์รี่ พอตเตอร์นิดๆ (ดูไม่ค่อยเข้ากับชื่อเรื่อง และน่าปก)

ไม่รู้ข้างในจะเป็นอย่างไร ..... เด่วจะอ่านต่อ...

มาอ่านหนังสือ & บริจาคหนังสือกันได้ที่ชั้นหนังสือ(ที่คล้ายที่วางรองเท้า ของพี่ตั้ม) ได้นะ ^^

จะได้มีหนังสือดีๆ แลกเปลี่ยนความคิด ความชอบหนังสือหลายๆเล่มได้ 

ไปอ่านหนังสือดีกว่า....

เข้ามาเวปอาสาถึงกับตกตะลึงว่า น้อง ๆ ทำได้ดีมากเลยครับ สนับสนุนต่อไปครับ ขอบคุณที่ทำเวปดี ๆ ให้กลุ่มเราได้เข้ามาคุยกันนะครับ

บางที เราอาจจะคิดว่าเขาเป็นแบบหนึ่ง

บางที เขาอาจจะเป็นอีกคนที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อนเลยก้ได้

บางที อาจจะคาดหวังกับเขามากไป แล้วไม่ได้อย่างหวัง

บางที ไม่เคยคิดอะไรเลย กลับได้สิ่งที่ดีที่สุดกลับมาอย่างไม่น่าเชื่อ

บางที เราอาจจะทำอะไรเพื่อใครสักคนเพราะรู้สึกผิด

บางที เราอาจจะตั้งใจทำอะไรให้ใครสักคนอย่างจริงใจ

บางที คิดว่าทำไมเขาไม่เข้าใจเรา

บางที ก้ย้อนถามตัวเองว่า? อยากให้เขาเข้าใจ แล้วเราเข้าใจตัวเองหรือยัง???

ขอโทษ,,,ถ้าทำให้ใคร?รู้สึกไม่ดี

ขอบคุณ(มากๆจากหัวใจ),,,ที่เป็นห่วงคนนิสัยไม่ดีคนนี้

ไม่รู้เมื่อไหร่?ที่เราจะเข้าใจตัวเองและเข้มแข็งมากขึ้นกว่านี้ซะที

^^?

มีเพลงๆนึง ที่เวลาย่างเข้าสู่หน้าหนาวแล้วจะนึกถึงและอยากฟัง  เพลงนี้ความหมายดีมากนะค่ะ อยากให้ทุกคนได้ลองอ่านเนื่อหาเพลงนี้ดูค่ะ ถ้าชอบก็คงต้องลองหาฟังกันดูนะค่ะ (แบบว่าเอามาลงยังไม่เป็นอ่ะ)

เพลงให้ ธัญญ์

แม้เมื่อลมหนาวมา ทำให้เธอหนาวสั่น
ตัวฉันจะเป็น อ้อมกอด
แม้ในยามร้อนกาย วันที่เธอทุกข์ใจ
จะเป็นดั่งลมเย็น

ไม่ได้ดีเท่าไร ทำได้แค่เล็กน้อย
แต่รู้บ้างไหม ว่าฉันให้ด้วยใจ โว โฮ...
ฉันก็มีแค่ตัว ไม่ได้ดูยิ่งใหญ่
แต่เต็มใจทำเพื่อเธอ

SOLO>>

ถ้ามีดาวล้านดวง ฉันจะนั่งสอยดาว
มาร้อย ให้เธอสวมใส่
ถ้ามีใจร้อยดวง ยกให้เธอร้อยใจ
ให้เธอกอดแทนหมอน

ไม่ได้ดีเท่าไร ทำได้แค่เล็กน้อย
แต่รู้บ้างไหม ว่าฉันให้ด้วยใจ โว โฮ...
ยกให้เธอทั้งหมด ถ้าหากเธอต้องการ
แค่อยาก ให้เธอรับไป

แต่ในความเป็นจริง มีแค่ใจดวงเดียว
ไม่มีดาวที่ไหนให้เธอ
และใจดวงนี้ แม้ไม่ดีเลิศเลอ
อาจดูไม่มีค่า เท่าไร
แต่เธอพอจะรับมันไว้ ได้หรือเปล่า

SOLO>>

ไม่ได้ดีอย่างใคร ทำได้แค่เล็กน้อย
แต่รู้บ้างไหม ว่าฉันให้ด้วยใจ โว โฮ...
แม้จะมีแค่ตัว ไม่ใช่คนยิ่งใหญ่
แต่เต็มใจทำเพื่อเธอ

นิ นา นัน นา นา...ชู ดู ดู ดู ดู...
ชา ดัด ชา...ชา ดัด ชา...ชา ดัด ชา...
ชา ดัด ชา...ชา ดา ดา...
ชู ดู ดู ดู ดู...ฮู วา...ฮู...ลา ลา ลัน ลา ลา...
โอ โฮ โอ...โอ โอ โฮ...

มอบเพลงนี้และความหมายดีๆให้พี่ๆน้องๆชาวอาสาทุกคนน้า  พัสดุ 42