เราไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไร เหนื่อย? เครียด? เศร้า? เสียใจ? หรืออะไรกันแน่

งงๆนะ เหอๆ จะเริ่มยังไงดีล่ะ? ตอนนี้อยู่ในอารมณ์ไหน ยังไม่รู้เลย บ้าไปแล้วมั้งเนี่ย- -"

จากที่ได้พูดไปเมื่อตอนเปิดใจ (ถ้าใครไม่หลับ ก้อคงได้ยินนะ เราไม่อยากพูดซ้ำ ก้อเสียใจนะ ที่พูดออกไปน่ะ)

ตลอดเวลา 6 เดือน ที่ตัดสินใจอย่างแน่วแน่? ว่า "อยากเป็นครัวค่ะ" ตอนเลือกกรรมการ

จนมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะมาก

ถ้ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดี ก้อคงจะดีไม่น้อยเลย แต่...สำหรับเรา มันตรงข้ามเลยล่ะ

ที่แน่ๆ ไม่ใช่เพราะ"อาสา"ที่ทำให้เราเปลี่ยนความคิดไปจากเดิม

อยากบอกว่า"รักอาสามากมาย"แม้ว่าเราจะยังเข้าไม่ถึงแก่นของความเป็นอาสาก้อตาม

หาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมถึงรัก ก้อคนมันรักไปแล้วนี่เนอะ

เพราะอะไรล่ะ ??? ที่ทำให้เราเปลี่ยนไป

 

ไม่รู้ว่า...เห็นแก่ตัวไปหรือเปล่านะเรา ทั้งๆที่เพื่อนกรรมการหลายคน ก้อทำงานคนเดียว

แล้วเราจะยังเรื่องมากอีก แค่นี้ก้อยังอดทนไม่ได้ ร้องไห้?????นับครั้งไม่ถ้วน

พูดจาดูถูกความสามารถของตัวเอง ทำให้ใครหลายคนเป็นห่วง ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

 

แต่ก้อผ่านมาได้แบบลุ่มๆดอนๆเนอะ งานครัวเป็นงานที่เราบอกได้เลยว่ารักและทุ่มเทกับครัวมากๆ

ไม่อย่างนั้น เราคงไม่อดทนมาได้จนเกือบๆจะจบค่ายอย่างสมบูรณ์หรอก

เราอยากทำงานที่อาสาต่อไปนะ

แต่...เรามีความรู้สึกว่า เรายืนอยู่ผิดที่!!! ที่ตรงนี้ไม่เหมาะกับเรา ด้วยอะไรหลายๆอย่าง

ที่เราไม่เข้าใจ ไม่เปิดใจยอมรับ ปรับตัวไม่ได้ และใครบางคนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกเราอย่างไม่น่าเชื่อ

 

การสอนให้เราคิดจากพี่ๆ บอกตามตรง เรารับไม่ได้เลย ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ดี ดีมากๆ

เพราะคงไม่มีที่ไหนทำได้เท่าที่นี่อีกแล้ว ขอบคุณพี่ๆนะคะที่แนะนำสิ่งดีๆให้

เพราะไม่พยายามจะเปิดใจ เราจึงยังยืนอยู่ที่เดิม ในขณะที่เพื่อนๆกรรมการ เดินหน้าไปไกลแล้ว

แต่เราก้อเป็นของเราแบบนี้

ความรู้สึกมักมาก่อนเสมอ อะไรจะเปราะบางขนาดนั้น ก้อมันเป็นความจริงที่เราเป็นแบบนี้

พยายามและตั้งใจที่จะปรับตัวอยู่ แต่คงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ

ส่วนใครบางคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตเรา...

อยากให้รู้ว่า เขาเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เรายิ้ม ทำให้เราสู้ต่อในเวลาที่เรามีปัญหา

แม้ว่ารอบตัวเขาจะมีใครอยู่มากมาย เขาคอยช่วยเหลือเพื่อนๆกรรมการ

จริงๆเราก้อเป็นเพียงจุดเล็กๆที่เขามองเห็น

ควรจะดีใจนะ แต่ ณ ตอนนี้

 

เรา...ไม่ต้องการเขาอีกแล้ว

และ เขา...ก้อคงไม่ต้องการเราเหมือนกัน

เขาคงอยากให้เราตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง

เราก้อได้เลือกแล้วที่จะทำแบบนี้

เสียใจ แต่ก้ได้แค่เสียใจ อีกไม่นานก้อคงผ่านไป เชื่อว่าอย่างนั้น

อีกคนนึง เป็นคนที่เรารักเขามากๆ

เขามักจะหาคำตอบ หรือ ชี้แนวทางให้เราเสมอ

แล้วเราก้อหาคำตอบได้ทุกครั้ง แม้ว่าบางทีเราจะดื้อ ไม่ทำตามที่เขาบอก

แต่ตอนนี้ เราก้อไม่มีเขาอีกแล้วเหมือนกัน

ในสายตาเขา เราคงไม่มีอะไรดีเลย ก้อแค่คนชอบสร้างปัญหา

เท่านั้นเอง

 

เพื่อนกรรมการทุกคน

เราไม่ได้ทอดทิ้งเพื่อนๆนะ เรายังรักและเป็นห่วงทุกคนเสมอ

และเราก้อรับรู้ได้ว่าทุกคนเป็นห่วงเรามากเหมือนกัน

ขอโทษที่ในค่าย เราไม่ได้ช่วยเหลือใครเลย ขอโทษจริงๆ

ขอบคุณมากจากหัวใจ ดีใจมากนะที่ได้เจอทุกคน รักเธอจริงๆนะ

 

 

บอกตามตรง เราคงไปต่อไม่ไหวแล้ว เราอ่อนแอเกินไป

เราไม่อยากเป็นปัญหาสำหรับใคร????!!!! อีกแล้ว

มีอีกหลายความรู้สึกที่ยังไม่ได้บอกออกไป เดี๋ยวจะหาว่าเราเวิ่นเว้อ เหอๆ

 

บางที การรู้สึกว่า "ไม่มีใครต้องการเราอีก" มันก้รู้สึกแย่เหมือนกัน

 

 

Plekoko MemoaKikO

ตอนแรกไม่คิดว่าจะได้มาค่ายอาสา 42 นี้แล้วครับ

         ในใจลึก ๆ รู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก เพราะก็ได้ติดตามข่าวคราวจากที่น้อง ๆ ส่งเมลล์สรุปการประชุม รวมไปถึงโทรถามน้อง ๆ บางคน  แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังไม่คิดว่าจะได้มา จนได้ข่าวว่า ไม่มีคนขึ้นกระเบื้องเลย ????? งงเลยครับ   เพราะไม่คิดว่าจะมีวันนั้นด้วย  ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่มีพี่ค่ายที่ขึ้นกระเบื้องเป็นอยู่ในค่าย   เลยเริ่มคิดแล้วว่า เราจำเป็นต้องไปไหม  ลองถามเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่เคยขึ้นกระเบื้องด้วยกันว่ามีใครไปได้ไหม  ก็ปรากฏว่า มีพี่เอ๋ ค่าย 24 จะไปวันเสาร์-อาทิตย์ หลังพักกลางค่าย ซึ่งในใจลึก ๆ  ก็สบายใจขึ้นเปราะนึงละ  แต่ก็เพิ่งรู้ว่า พี่ตู๋ พี่หนิง พี่เลี้ยงไม่ได้อยู่ช่วงนั้น  ก็หมายความว่าไม่มีคนเล็งกระเบื้องครับ  ก็เริ่มคิดหนักแล้วล่ะครับว่า พี่เอ๋ไปคนเดียวจะทำไหวไหม  เพราะตอนขึ้นกระเบื้องช่วงแรก ๆ ลำบากจริง ๆ แล้วยิ่งต้องสอนงานน้องๆ  ค่ายใหม่แล้วด้วยลำบาก x3 เลยล่ะ  จนคืนวันพฤหัสที่ 18 เวลา 22.30 น. พี่คิดได้โทรมาหา (ตกใจ) พี่คิดโทรมาบอกเพียงว่า พรุ่งนี้พี่คิดจะออกเดินทาง 20.30 น.ไปด้วยกันไหม ตอนแรกก็ปฏิเสธ แต่พอพี่คิดพูดให้กลับมาคิดว่า แป๊ะไม่ไปแล้วหลังคาจะเสร็จไหม ตอนแรกก็คิดว่ามันก็คงเสร็จแหละ แต่คิดจริง ๆ กลับพบว่า คงเสร็จแต่ไม่เรียบร้อย น้อง ๆ คงไม่ได้ถูกถ่ายทอดความรู้ด้วย  ก็เลยคิดว่าคงต้องไปแล้วแหละ   

          พอไปถึงค่าย สิ่งแรกที่พบก็คือ  คนในค่ายน้อยมาก  (ประมาณ60 กว่าคนได้)  สถานที่ก็อยู่ใกล้กันมาก ๆ   วงประชุมเช้าเล็กที่สุดเท่าที่เคยไปค่ายมาเลย   แต่สิ่งที่ทำให้ประทับใจกับค่ายนี้มาก ๆ ก็คือ น้องค่ายทุกคนมีสัมพันธไมตรีจิต ที่ดีมาก ๆ น้องกรรมการทุกคนถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยก็อดทน และมีความพยายามอย่างมาก ๆ  

          ไปเพียง 2 วัน ก็คิดว่าเราคงได้ถ่ายทอดความรู้โครงงานไปไม่มากก็น้อยกับน้อง ๆ ซึ่งผมคิดว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก ที่พี่ค่ายควรจะกลับมาถ่ายทอดงานให้กับน้องค่ายใหม่ รวมถึงน้องที่ยังไปมาไม่กี่ค่าย เพราะหลายคนชอบคิดว่าเราไม่ไปค่ายก็เสร็จอยู่ดี  ขอบอกเลยนะครับว่า มันก็เสร็จแหละครับ  แต่เสร็จในรูปแบบไหน ดีหรือไม่ดี สมบูรณ์หรือไม่สมบูรณ์ คุณคิดว่าแบบไหนจะดีกว่ากันล่ะครับ

           สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ พี่คิดที่อุตสาห์โทรมาชวนผมด้วยตนเอง (รู้สึกผิดเลยครับ)  ปลา NS ค่าย 34 ที่ชวนไปค่ายทุกปี พี่ยู้ PT ค่าย 33 ที่ยังก๊วนเดียวกันตลอด  น้องบี SI ค่าย... ที่เรายังคงไม่ผิดนัดกัน (นัดกับน้องบีว่าจะมาเจอกันในค่ายอาสาทุกค่าย ตราบเท่าที่ยังไปได้อยู่)     ขอบคุณน้องๆ กรรมการที่จัดให้มีค่ายอาสาครั้งที่ 42 ขึ้น  และที่สำคัญขอบคุณน้อง ๆ ค่ายใหม่ทุกคน (มี PT มากันตั้งหลายคน) ที่มาค่ายนี้นะครับ

พงษ์ชัย แป๊ะ PT ค่าย 34

เสียใจจัง ที่ไม่ได้เขียนอนุทินเล่มจริง

งั้นขอมาเขียนอนุทินออนไลน์ละกัน ^^

 

การได้มาค่ายอาสาเป็นสิ่งที่ฝันเอาไว้นานแล้ว และไม่คิดจริงจังว่าจะได้มา

ต้องขอพ่อแม่แทบตายกว่าท่านจะยอม ก็มันตั้ง17วันนี่โน๊ะ

 

ยอมรับว่าก่อนมาค่ายก็ถอดใจเหมือนกัน เพราะมันนานเหลือเกิน

และอีกอย่าง ก็ยังไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง

 

แต่เพราะสัญญาที่ให้ไว้กับใครคนหนึ่งทำให้เราต้องมา

มาด้วยกัน... เดินไปด้วยกัน... ผ่านไปด้วยกัน...

 

เมื่อได้มาก็ไม่ผิดหวังจริงๆ

ที่ค่าย... มีอะไรที่สังคมข้างนอกหาได้ยาก

ที่ค่าย... มีมิตรภาพที่จริงใจ

ที่ค่าย... เราไม่ต้องมีเกราะป้องกันตัวเอง

ที่ค่าย... เราไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาทำร้าย

ที่ค่าย... เราทุกคนมีอุดมการณ์เดียวกัน

ที่ค่าย... เราได้ฝึกตัวเองให้มีคุณค่ามากขึ้น

ที่ค่าย... เราได้สุข ทุกข์ร่วมกัน

ที่ค่าย... แม้ลำบากแต่ก็เป็นสุข

--------------------------------------------------------------------------

ชอบตอนทำโครงงานทุกวินาทีเลย

มีที่ไหนนะ เขาจะทำงานไปหัวเราะไป ร้องเพลงไป มีรอยยิ้มให้กันทั้งวัน

สงสัยจะมีแต่ที่ "ค่ายอาสาพัฒนา" เท่านั้นหล่ะมั้ง

---------------------------------------------------------------------------

รู้สึกดีใจมากกกก ที่โรงเรียนเสร็จ

**ชอบตอนขนหินมากที่สุดเล

แม้จะชุลมุนวุ่นวายที่สุด

แต่เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเช่นกัน

เพราะทุกคนร่วมมือร่วมใจกันทำ ^^

---------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกๆคนจริงๆนะคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง...

ขอบคุณพี่ๆกรรมการที่ทำค่ายดีๆแบบนี้

ขอบคุณพี่ค่ายที่ยังคงกลับมาถ่ายทอดความเป็นอาสาให้กับน้องใหม่อย่างพวกเรา

ขอบคุณเพื่อนๆที่มีมิตรภาพที่ดีให้กันเสมอมา

ที่สำคัญ... ขอบคุณ "เธอ" ที่ก้าวเดินมาด้วยกันเสมอ ^^

 

 

ณ ตอนนี้ ต้องบอกว่า "รักอาสา" มากจริงๆ

แม้ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

แม้ไม่รู้ว่าเวลาเปลี่ยน...ใจเราจะเปลี่ยนตามหรือเปล่า

 

ค่ายหน้าถ้ามีโอกาสไป ก็ยังจะไป

อยากกลับไปเจอหน้าเืพื่อนๆ พี่ๆ

อยากกลับไปเจอความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กัน

อยากกลับไปในฐานะที่ต่างจากเดิม

อยากกลับไปมองในมุมมองที่ต่างออกไป

อยากลองทำอะไรที่ท้าทายตัวเอง

อยากได้มองดูอาสาในมุมมองของพี่ๆบ้าง

อยากจะรับความรู้สึกที่พี่ๆได้จากค่ายบ้าง

อยากได้ลองเหนื่อยแบบพี่ๆกรรมการดู

อยากรู้ว่าเหนื่อยแล้วจะยังสุขใจเหมือนค่ายใหม่มั้ย

อยากจะรู้ว่าสุดท้าย จะ"รัก"ค่ายอาสาตลอดไปมั้ย