ไม่รู้ว่าเขียนจบแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า แต่ไหนๆก้ไหนๆแล้ว เก็บไว้มันก้อึดอัด ได้พูดบ้างมันก้คงจะดี

ตอนแรกที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอาสา เรารู้สึกมีความสุขมาก เหมือนได้เจอและได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ตัวเองไม่เคยทำ และไม่คิดว่าจะทำได้...

เราคิดว่า อาสา นี่แหละ คือ ความสุขของเรา

ทำให้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเรามีสีสันมากขึ้น ไม่ใช่แค่มุ่งหน้าเรียนอย่างเดียว

โดยเฉพาะคณะที่เราเรียนอยู่ เราเองก้ไม่ได้อยากเรียนมากนัก เรียนเพราะพ่อแม่อยากให้เรียน อนาคตจะเป็นไงก้ไม่รู้เหมือนกัน

มีกิจกรรมดีๆทำ มันก้มีความสุขดีนะ แม้ว่าจะเหนื่อยไปบ้าง

ไม่รู้เหมือนกันนะว่า เวลาเปลี่ยน มันทำให้คนเปลี่ยนหรือเปล่า

จากที่คิดว่าสนิท ก้กลับกลายเป็นห่างเหิน

จากที่เคยคิดว่า พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง กลายเป็นว่า ไม่อยากพูดอะไรให้ฟังเลย

เพราะเราใกล้กันเกินไป จึงมองไม่เห็นความสำคัญของกันและกันหรือเปล่า

จึงคิดจะทำอะไรโดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของคนที่รับ

อาจจะไม่ได้ตั้งใจ ถ้ามันจะเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว

มีคนเคยบอกว่า

คนเราจะไม่ทำผิดอะไรซ้ำๆเดิมๆเป็นครั้งที่สอง

แต่ถ้ามันเกิดขึ้นไปแล้ว เราก้คงทำอะไรไม่ได้

คงได้แต่ปลง ยอมรับ และเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็น

อาจจะเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวนะ

"ทำไมคนอื่นไม่คิดปรับตัวเข้าหาเราบ้าง จะให้เราวิ่งตามไปตลอดเลยเหรอ?"

ถ้าใครไม่เคยวิ่งตามคนอื่น หรือ ในที่นี้ คือ "ใส่ใจ" คนรอบๆข้าง

คนที่เราคิดว่า เขาสำคัญกับเรา ก้คงจะไม่มีวันเข้าใจ

ความรู้สึกที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ ว่ามันเป็นยังไง

ที่พูดไม่ใช่ต้องการให้เปลี่ยน เพราะมันคงเปลี่ยนไม่ได้

หรือว่า มันอาจจะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น แต่เราไม่สังเกตเองมากกว่า

ความไว้ใจ เชื่อใจ ความรู้สึกดี กับคนที่นี่

สำหรับเราไม่รู้ทำไมมันถึงลดลงได้ขนาดนี้

ตอนนี้บอกตามตรงว่ามันฝืนนะ ฝืนมากๆ กับอะไรหลายๆอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

จริงๆเราอาจจะไม่เหมาะสมที่จะยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้วก้ได้

แต่ไม่ว่ายังไง ก้ขอบคุณ อาสา นะ

ที่ทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมากขึ้น

โดยเฉพาะเรื่องของจิตใจของคน มันยากแท้หยั่งถึงจริงๆ

-------------------------------------------------------------------

คงต้องปล่อยวางแล้วล่ะ

เพราะเราคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้

ทำใจและยอมรับ

และเราอาจจะต้องเดินไปจากเส้นทางนี้ เมื่อถึงเวลา...

-------------------------------------------------------------------