มีถ้อยคำมากมายที่อยากจะบอก แต่ยังเรียบเรียงไม่ถูก

เอาสั้นๆ...แล้วกัน

คิดถึงค่ายอาสา'42  ที่กรรมการทุกคนทุ่มเทเตรียมงาน6เดือน เพื่อค่าย17วัน

คิดถึงโรงเรียนบ้านนาทม โรงเรียนเล็กๆที่แวดล้อมด้วยบ้านคน ใกล้ชิดซะจนแค่ข้ามรั้วก็ถึง

คิดถึงเพิงพัก ประตูห้องด้านที่เรานอนปิดยากมากๆ

คิดถึงเพิงกลาง ที่เราชอบแวะไปตอนที่ไม่มีคน(กลางวัน) อยากไปนั่งตอนที่ทุกคนอยู่บ้าง(กลางคืน) แต่ไปไม่ค่อยทัน

คิดถึงส้วมสนาม เวลาที่ไม่มีคน ลมตอนค่ำเย็นยะเยือก มะม่วงป่าหล่นลงมาเต็มพื้น และก็มีแต่กรรมการที่มาอาบน้ำ

คิดถึงห้องพัสดุ ที่เราหลบเข้าไปโทรศัพท์

คิดถึงห้องสวัสฯ ที่หวานชอบไปแอบหลับ ^^

คิดถึงครัว เราไม่ค่อยได้ช่วยงานครัวเลย ยังรู้สึกเสียใจอยู่

คิดถึงวงประชุมเช้า ที่เรากับต่อชอบไปปล่อยความรั่วให้ทุกคนเห็น - -"

คิดถึงเจ้าหมาทุกๆตัว ไม่เคยเจอหมาเชื่องขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะไอ้หมาจิ๋ว

คิดถึงอาคารเรียนที่ทุกคนร่วมสร้าง ตอนที่ตอกตะปูตัวสุดท้าย เสียดายที่ไม่ได้ชวนทุกคนมายืนในอาคาร เพราะเสียงตอกตะปูดังปัง! มันก้องกังวานเข้าไปในหัวใจ และแทนคำว่า"โรงเรียนเสร็จแล้ว"ได้ชัดเจนอย่างที่สุด

....

ขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาและพี่ค่ายทุกๆคน ตั้งแต่พี่คิด พี่โต้ง พี่หนิง พี่เลี้ยง พี่ตู๋ พี่ยาว พี่น้อย พี่ชาญ พี่เอ๋ พี่เป้ พี่ซึ้ง พี่ชู พี่มาม่า พี่แป๊ะ  พี่ยอด พี่มาร์ช พี่บี พี่แชมป์ พี่กวาง พี่ปอ พี่ปลา พี่ยู้ พี่แฟรงค์ พี่เม พี่ไอซ์ พี่แบงค์ พี่ต้า พี่เหนี่ยง พี่เต๋า พี่ปุ๋ย พี่หนุ่ม พี่อิง พีนิค พี่ตั้ม พี่ภู พี่บูม พี่นิ พี่ตุน พี่ทราย พี่ฝน พี่แตงโม พี่ๆอีกเยอะแยะที่กล่าวไม่หมด ถ้าพี่ๆไม่มาช่วย ค่ายนี้จะเป็นยังไงนะ!?

ขอบคุณคุณครูโรงเรียนบ้านนาทม และชาวบ้านทุกคน ที่คอยช่วยเหลือมาโดยตลอด

ขอบคุณกรรมการค่าย'42 ที่เราต่อสู้ด้วยกันมา อยากจะบอกว่าประทับใจจริงๆ

และสุดท้ายขอบคุณน้องค่าย'42 ทุกคนคือสิ่งสำคัญที่สุดของค่ายนี้นะ

....

สุดท้ายแล้วนะ ขอยกคำพูดของพี่เป้มาเขียน(อาจไม่ตรงเป๊ะนะคะ)

"โลกไม่ได้จะแตก เราไม่ได้กำลังจะตาย ค่ายยังดำเนินไปอยู่"

ใช่ค่ะ ตอนนี้โลกยังไม่แตก เรายังไม่ตาย และโรงเรียนก็เสร็จแล้ว!!!