เราไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไร เหนื่อย? เครียด? เศร้า? เสียใจ? หรืออะไรกันแน่

งงๆนะ เหอๆ จะเริ่มยังไงดีล่ะ? ตอนนี้อยู่ในอารมณ์ไหน ยังไม่รู้เลย บ้าไปแล้วมั้งเนี่ย- -"

จากที่ได้พูดไปเมื่อตอนเปิดใจ (ถ้าใครไม่หลับ ก้อคงได้ยินนะ เราไม่อยากพูดซ้ำ ก้อเสียใจนะ ที่พูดออกไปน่ะ)

ตลอดเวลา 6 เดือน ที่ตัดสินใจอย่างแน่วแน่? ว่า "อยากเป็นครัวค่ะ" ตอนเลือกกรรมการ

จนมาถึงตอนนี้ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะมาก

ถ้ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดี ก้อคงจะดีไม่น้อยเลย แต่...สำหรับเรา มันตรงข้ามเลยล่ะ

ที่แน่ๆ ไม่ใช่เพราะ"อาสา"ที่ทำให้เราเปลี่ยนความคิดไปจากเดิม

อยากบอกว่า"รักอาสามากมาย"แม้ว่าเราจะยังเข้าไม่ถึงแก่นของความเป็นอาสาก้อตาม

หาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมถึงรัก ก้อคนมันรักไปแล้วนี่เนอะ

เพราะอะไรล่ะ ??? ที่ทำให้เราเปลี่ยนไป

ไม่รู้ว่า...เห็นแก่ตัวไปหรือเปล่านะเรา ทั้งๆที่เพื่อนกรรมการหลายคน ก้อทำงานคนเดียว

แล้วเราจะยังเรื่องมากอีก แค่นี้ก้อยังอดทนไม่ได้ ร้องไห้?????นับครั้งไม่ถ้วน

พูดจาดูถูกความสามารถของตัวเอง ทำให้ใครหลายคนเป็นห่วง ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

แต่ก้อผ่านมาได้แบบลุ่มๆดอนๆเนอะ งานครัวเป็นงานที่เราบอกได้เลยว่ารักและทุ่มเทกับครัวมากๆ

ไม่อย่างนั้น เราคงไม่อดทนมาได้จนเกือบๆจะจบค่ายอย่างสมบูรณ์หรอก

เราอยากทำงานที่อาสาต่อไปนะ

แต่...เรามีความรู้สึกว่า เรายืนอยู่ผิดที่!!! ที่ตรงนี้ไม่เหมาะกับเรา ด้วยอะไรหลายๆอย่าง

ที่เราไม่เข้าใจ ไม่เปิดใจยอมรับ ปรับตัวไม่ได้ และใครบางคนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกเราอย่างไม่น่าเชื่อ

การสอนให้เราคิดจากพี่ๆ บอกตามตรง เรารับไม่ได้เลย ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ดี ดีมากๆ

เพราะคงไม่มีที่ไหนทำได้เท่าที่นี่อีกแล้ว ขอบคุณพี่ๆนะคะที่แนะนำสิ่งดีๆให้

เพราะไม่พยายามจะเปิดใจ เราจึงยังยืนอยู่ที่เดิม ในขณะที่เพื่อนๆกรรมการ เดินหน้าไปไกลแล้ว

แต่เราก้อเป็นของเราแบบนี้

ความรู้สึกมักมาก่อนเสมอ อะไรจะเปราะบางขนาดนั้น ก้อมันเป็นความจริงที่เราเป็นแบบนี้

พยายามและตั้งใจที่จะปรับตัวอยู่ แต่คงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ

ส่วนใครบางคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตเรา...

อยากให้รู้ว่า เขาเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เรายิ้ม ทำให้เราสู้ต่อในเวลาที่เรามีปัญหา

แม้ว่ารอบตัวเขาจะมีใครอยู่มากมาย เขาคอยช่วยเหลือเพื่อนๆกรรมการ

จริงๆเราก้อเป็นเพียงจุดเล็กๆที่เขามองเห็น

ควรจะดีใจนะ แต่ ณ ตอนนี้

เรา...ไม่ต้องการเขาอีกแล้ว

และ เขา...ก้อคงไม่ต้องการเราเหมือนกัน

เขาคงอยากให้เราตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง

เราก้อได้เลือกแล้วที่จะทำแบบนี้

เสียใจ แต่ก้ได้แค่เสียใจ อีกไม่นานก้อคงผ่านไป เชื่อว่าอย่างนั้น

อีกคนนึง เป็นคนที่เรารักเขามากๆ

เขามักจะหาคำตอบ หรือ ชี้แนวทางให้เราเสมอ

แล้วเราก้อหาคำตอบได้ทุกครั้ง แม้ว่าบางทีเราจะดื้อ ไม่ทำตามที่เขาบอก

แต่ตอนนี้ เราก้อไม่มีเขาอีกแล้วเหมือนกัน

ในสายตาเขา เราคงไม่มีอะไรดีเลย ก้อแค่คนชอบสร้างปัญหา

เท่านั้นเอง

เพื่อนกรรมการทุกคน

เราไม่ได้ทอดทิ้งเพื่อนๆนะ เรายังรักและเป็นห่วงทุกคนเสมอ

และเราก้อรับรู้ได้ว่าทุกคนเป็นห่วงเรามากเหมือนกัน

ขอโทษที่ในค่าย เราไม่ได้ช่วยเหลือใครเลย ขอโทษจริงๆ

ขอบคุณมากจากหัวใจ ดีใจมากนะที่ได้เจอทุกคน รักเธอจริงๆนะ

บอกตามตรง เราคงไปต่อไม่ไหวแล้ว เราอ่อนแอเกินไป

เราไม่อยากเป็นปัญหาสำหรับใคร????!!!! อีกแล้ว

มีอีกหลายความรู้สึกที่ยังไม่ได้บอกออกไป เดี๋ยวจะหาว่าเราเวิ่นเว้อ เหอๆ

บางที การรู้สึกว่า "ไม่มีใครต้องการเราอีก" มันก้รู้สึกแย่เหมือนกัน

Plekoko MemoaKikO