ไม่ได้เขียนอนุทินมาเกือบ 20 ปี นี่เป็นการกลับมาเขียน ไม่ใช่สินะ ต้องเรียกว่ากลับมาพิมพ์ซะแล้ว

สิ่งที่เคยพูดไว้ตอนค่ายกลางปี พ.ศ. 2529 ยังจำได้อยู่ ขอเขียนเอาไว้บันทึกความทรงจำก่อนที่จะลืมมันไป

....การที่เราทุกคนได้มาอยู่รวมกันในค่าย เป็นการฝึกตนอย่างหนึ่ง ข้อที่เห็นว่าดีที่สุดก็คือการได้มาใช้ชีวิตร่วมกันในสังคมเล็กๆ มีความรักและความเข้าใจกัน มีความเอื้ออาทรและเป็นห่วงเป็นใยกัน ความรู้สึกที่คอยเอื้อเฟื้อ หรืออยากจะให้คนที่อยู่รอบตัวเรามีความสุขโดยไม่ได้หวังผลตอบแทน เป็นสิ่งที่ฝึกและทำให้เป็นนิสัยติดตัวเราได้ยาก เพราะคนเราทุกคนมีความเห็นแก่ตัวอยู่ในตัวทุกคน มากบ้างน้อยบ้าง แต่ถ้าเราฝึกฝนเริ่มจากสังคมเล็กๆ ในค่าย ในกลุ่มฯ ของเรา ซึ่งเราจะซึมซับได้ง่ายมากจากการอยู่ร่วมกันในค่าย เรารักและห่วงใยเพื่อนในค่าย น้องในค่าย พี่ๆ ในค่าย เมื่อทำให้สิ่งนี้เกิดเป็นลักษณะบุคลิกหรือนิสัยติดตัวเราไปแล้ว เมื่อเรากลับออกไปจากค่าย ออกไปสู่สังคมที่ใหญ่ขึ้นของโลกภายนอกแล้ว มันจะถูกเผื่อแผ่ไปยังบุคคลอื่นได้ไม่ยาก....

สิ่งที่เคยพูดไว้นี้ หลายปีแล้ว มันจริงนะ หลายคนที่ถูกฝึกออกไปจากค่ายเป็นคนดีมีน้ำใจประเสริฐมาก มีความคิดอ่านที่จะไม่เบียดเบียนใคร และช่วยเหลือผู้อื่นเสมอเมื่อมีโอกาส จึงไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มของเราค่ายของเรายังคงอยู่มาจนทุกวันนี้ เรานับว่าโชคดีที่เกิดมาทันได้มีโอกาสใกล้ชิดและพูดคุยกับท่าน อ.อวย หลายสิ่งหลายอย่างก็ซึมซับมาจากความคิดของท่านค่ะ